06 – 44834591 info@jeangstvoorbij.nl

Mijn vier mannen (echtgenoot en 3 zoons) en vrienden zijn gek op de Efteling en de vele 8-banen. Dus gingen we met regelmaat. En ook die dag…

De Efteling  vind ik geweldig, maar ik heb een gruwelijke hekel aan die achtbanen. Ik zag mezelf alweer zitten met alle rugzakken.    Dát zou deze keer dus niet gebeuren. Hoe zou het zijn als ik dit keer wél de 8-banen mee in kon? Alleen al de gezichten van mijn zoons zou het de moeite waard maken. Dus aan de slag!

Aan de slag!

Ik ging naar binnen. Focuste op mijn gedachten, gevoel en beelden. Op wat mij niet hielp. En veranderde die gedachten, dat gevoel en die beelden. En zo veranderde mijn angst enorm.

Ja hoor en zo gemakkelijk gaat dat, hoor ik je al denken. Je hebt het al zo vaak gehoord: denk maar aan wat anders, dat is het niet zo erg. Of misschien gebruik je die tekst zelf wel voor je kind(eren). En jou is het nooit gelukt. Waarom mij dan wel?

Hoe dan?

Angst is iets wat je in je eigen hoofd vorm geeft. Mijn mede-Eftelingbezoekers hebben geen angst voor 8-banen, dus het is iets van mij persoonlijk. Mijn angst bestond uit de gedachte dat de achtbaan uit de rails zou vliegen en het gevoel dat mijn maag in mijn keel kwam. En als iemand al over een 8-baan begon, plopte er in mijn hoofd gelijk een akelig filmpje op waar de 8-baan uit de bocht vloog.  

Ook jij kunt het!

Doordat ik weet dat je hersenen voor 90% het verschil niet weten wat echt is, gedroomd of gefantaseerd, ken ik de kracht van visualisatie. Dus uit de gedachte heb ik het woord “uit” gewist en vervolgens de hele gedachte verwijderd, waarvoor ik in de plaats een nieuwe gedachte plaatste: Heerlijk met mijn haren in de wind over de rails glijden! Op deze manier heb ik ook het gevoel en het filmpje aangepast.

En verder …

Dus … in de Efteling, bij de Baron, de eerste 8-baan die we tegen kwamen, zei ik: “Gaan jullie maar, ik let wel op de rugzakken. Deze sla ik over …!”

En inwendig had ik een ontzettende lol. Want, ze wisten namelijk niet dat ik deze angst had aangepakt en eerlijk gezegd, die Baron kwam nog wel even binnen.

Daar zat ik dus, weer met de rugzakken, te wachten tot ze eindelijk terug zouden zijn. Naast mij nog meer wachters met rugzakken, inderdaad, veelal mensen die altijd de klos zijn. Het gevoel dat ik had toen ik dáár zat, het idee dat ik wist dat ik de volgende 8-banen wél zou pakken … ONBESCHRIJFELIJK.

Wat doe jij?

Dus als je nu al plannen maakt voor na deze vreemde quarantaineperiode en je wilt iets al heel lang, maar durfde het tot nog toe nooit, probeer het echt maar eens te veranderen door stil te staan bij beeld, geluid, gevoel en gedachte van je angst. Je hebt er nu vast wel een keer tijd voor. 

CONTACT / INFORMATIE